مقدمه

استیون ویلیام هاوکینگ در هشتم ژانویه 1942 م (300 سال پس از مرگ گالیله) در اکسفورد در شمال لندن به دنیا آمد. در جنگ جهانی ، آکسفورد ، به عنوان یکی از مراکز نگهداری از کودکان جنگ زده انگلیس برگزیده شده بود. به هشت سالگی که رسید ، خانواده هاوکینگ به سن آلبانس ، شهری در 32 کیلومتری شمال لندن رفتند که استیون در آنجا به مدرسه سن آلبانس رفت و از همان آغاز ، نبوغ خود را نشان داد. هاوکینگ ، در حومه لندن در خانواده‌ای تحصیل کرده و با فرهنگ رشد کرد. پدرش پزشک و متخصص بیماریهای مناطق حاره و مادرش از فعالان حزب لیبرال بود. استیون پسر کوچک اندامی بود که به کندی خواندن را فرا گرفت و هرگز در کلاس درس از شاگردان متوسط کلاس بالاتر نبود. لیکن او بسیار کنجکاو ، خیال پرور و دوست دار موسیقی بود. او از ابتدا علاقه شدیدی به علوم پیدا کرده و به تحصیل ریاضیات و بعدها به فیزیک پرداخت. اگر چه پدرش دوست داشت که او پزشکی بخواند. در سال 1958 او و چند تن از دوستانش موفق به ساخت یک رایانه ابتدایی ولی با کارایی خوبی شدند. در سال 1959 موفق به دریافت بورس تحصیلی از دانشگاه آکسفورد شد و آنجا بود که قابلیتهای خویش را به خوبی نشان داد.

استیون هاوکینگ و جهانی که او می‌بیند.

وقتی در سال 1962 با درجه ممتاز از دانشگاه آکسفورد فارغ التحصیل شد، برای گرفتن دکترا در کیهانشناسی به دانشگاه کمبریج رفت. در آنجا بود که شیفته شناخت "سیاهچاله‌ها" (که اولین بار توسط رابرت اوپنهایمر مطرح شده بودند) و "تکنیکهای فضا - زمان" شد، پدیده‌هایی که به نظر می‌رسید قوانین فیزیک نسبت به شناخت آنها عاجز مانده بود. پس از دریافت دکتری ، در کمبریج ماند و در همان سنین جوانی با ارائه نظریه‌های جسورانه و طرح سوالهایی درباره برخی فرمولها و نظریه‌های انیشتین و به چالش طلبیدن نام آوران فیزیک ، به شهرت رسید. از همین سالها روی قوانین پایه حاکم بر جهان عمیقا کار کرد. او با راجرپن رز فیزیکدان و ریاضیدان برجسته دانشگاه آکسفورد با استفاده از نظریه نسبت عام انیشتین به این نتیجه رسیدند که فضا- زمان در لحظه مهبانگ (Big-Bang) آغازی داشته و این آغاز در سیاهچاله ای رخ داده است. این نتیجه ضرورت وحدت نسبیت عام و مکانیک کوانتومی را الزام آور ساخت که جهش علمی عظیمی را در نیمه دوم قرن بیستم بوجود آورد. یکی از نتایج این نظریه این استنتاج بود که سیاهچاله‌ها الزاما نباید کاملا سیاه باشند، بلکه می‌توانند پس از گسیل تابش ناپدید شوند. حدس دیگر اینکه جهان در لحظه فرضی هیچ کرانه‌ای ندارد.

The ruin of your face
Pours down like lead tears
As you sit by my side
Confess to me your fears
Drink deep the wreck of me
My body is a funeral

I fail to find comfort
In your pale cold eyes
Worn loosely about me
You hang there dying off me
Deep in the misery
Of my long arms. Weeping
I cradle your tired head
This moment for the keeping

Her hand raised from the shadows in silence
Like a dying victim of a biblical plague
A strange mix of innocence and horror
Gushed from her red rimmed and swollen eyes
Resentment conquers sympathy and I turn my back
Her burning stare. Like minute blazing suns
Roars into the back of my head
And I simply move away

I will sing you this song of
All my pain. So listen
Great roaring. Tears pouring
Down unto me from my lover
The winter in your soul
Has frozen me forever

I can't do what you do
I'm just able to tear it down
yeah
Stay in a cold minute of sleep
See the world
Right through the ether

Twisting names inside of me
Electric atmosphere to be
Must carry on one last time
Cannot end what has begun

In your eyes
You're alive
But in my eyes
You'r a lie

You can't do what I do
I'm just able to ruin you yeah
Stay in the cold ways of winter
See myself right through the ether

In my eyes
You're the lie

who could call my name without regretting
who could see beyond this my darkness
and for once save their own prayers
who could mirror down just a little
of their sun

how could this go so very wrong
that I must depend on darkness
would anyone follow me further down
how could this go so very far
that I need someone to say
what is wrong
not with the world but me

who could call my name without regretting
who could promise to never destroy me
tonight my head is full of wishes
and everything I drink is full of her

At city centre 9 pm
Just like you wrote
And I try to think it back
Snow coming in
Just like before
I will be on stand-by

It's time to chose side now
That's what you said
When we talked on the phone
So white our eyes
You are still
Are you paralyzed

Releasing the vapour
Into the lung
Letting the wings unfurl
And for a moment I feel young
I call on the bird
Unfurl

It's time to chose side now
That's what you said
When we talked on the phone
So white our eyes
You are still
Are you paralyzed